گروه بینالملل مشرق - «دولت ناکام» اردوغان، در ترکیب سیاستهای غیرمسئولانه در خاورمیانه با سرکوب کردها، خود موجب شکلگیری بحران امروزی شد. به اعتقاد صاحبنظران، ترکیه اکنون در موقعیت شبهجنگی اعلامنشدهای قرار دارد که میتواند به یک جنگ تمامعیار بدل گردد. باراک اوباما، در تماس 80 دقیقهای که اخیرا با اردوغان داشت، از وی خواست که هیچ اقدام خشنی علیه کردهای ترکیه صورت ندهد و اردوغان هم در پاسخ تلاش بسیاری را برای قانع کردن وی به اینکه کردها تروریست هستند صرف کرد. اما امروزه نگاه غرب به سبب کارشکنیهای متعدد مرد جاهطلب ترک، با وی همراه نیست و اردوغان در تنگنای انزوا، خشم، و کینهجویی قرار گرفته است. شاید بتوان زیباترین تعبیر را این عبارت روزنامه «حُریت» دانست: «سودای بازگشت به دوران شکوهمند امپراتوری عثمانی و تشنگی برای انتقامجویی از تحقیرات قرن 20، اردوغان را در مسیر جنگ قرار داده است و حالا آن دسته از جنگطلبانی که وی را تشویق کردند، باید پاسخگو باشند». 

ترکیه از ابتدای بحران سوریه، به حمایت تمامقد از تروریستها پرداخت و با پشتیبانی کامل تسلیحاتی و نیروی انسانی از آنها، خاک خود را تبدیل به محل آمادهسازی و اعزام نیروی تروریستی به داخل خاک سوریه کرد.

حزب عدالت و توسعه نیز، اقدام به تشکیل کمپین نظامی ضد کردهای ترکیه مانند «حزب اتحادیه دموکراتیک» (PYD) و «واحدهای مقاومت مردمی» (YPG) کرد. ترکیه از هر گونه تلاشی برای متقاعد کردن آمریکا به اینکه «YPG» همانند داعش است، دریغ نکرد. در راستای همین امر بود که مقامات دولت ترکیه انفجار هفته گذشته در آنکارا را بر گردن «YPG» انداختند. گرچه گروه «بازهای آزادی کردستان» مسئولیت این حمله که منجر به مرگ 28 نفر شد را پذیرفت و YPG هر گونه دست داشتن در آن را انکار کرد.


«پاتریک کاکبرن» -تحلیلگر ایرلندی- معتقد است که بر خلاف تصور کارشناسانی که باور دارند که ادعای ترکیه و عربستان مبنی بر حضور زمینی در سوریه در صورت چراغ سبز آمریکا یک بلوف بیش نیست، اتفاقا این ادعای آنها شکل کاملا واقعی دارد. وی اظهار داشت: «اگرچه رویکرد ترکیه و عربستان نسبت به سوریه، همواره سرشار از گزافهگویی و تهدید بوده، اما این امکان بسیار محتمل است که حتی در صورت مخالفت آمریکا و روسیه، ترکیه و عربستان افسارگسیخته وارد کارزار سوریه شوند».



غالب کارشناسان نظامی غربی معتقدند که اگر اردوغان به سیاستهای کنونی خود ادامه دهد، در آیندهای نزدیک شاهد بر هم خوردن موازنه و قیام کردها تا مرز تهدید کامل حاکمیت ترکیه و تجزیه این کشور خواهیم بود و تنها مقصر این اتفاق، خود اردوغان است.
وال استریت ژورنال در گزارش اخیر به قلم «دیون نیسنبام» -کارشناس امور بینالملل- خود آورد: «اکنون ترکیه، بیش از پیش در منجلاب خشم دست و پا میزند. نفرت اردوغان از کردها در شرایطی بیشتر میشود و نتیجه نمیدهد که آمریکا به هیچ وجه حاضر نیست از چنین متحد خوبی که علیه داعش دارد، به نفع ترکیه دست بردارد. حقیقت امر این است که کاخ سفید اردوغان را یک سیاستمدار دردسرساز برای شرکا و عامل درگیری میداند و چندان وقعی به درخواستها و نظرات اردوغان و داود اوغلو نمیگذارد». این نشریه، به نقل از آسوشیتدپرس نوشت: «اکنون تب سودای امپراتوری عثمانی حقیقتا دیدگان اردوغان را تا آن حد کور کرده که حتی دیدار با جو بایدن در اواخر ژانویه نتوانست نظر ترکیه را در مورد عدم بمباران کردها به عنوان متحد آمریکا عوض کند. اردوغان دیوانه شده است».

پایگاه «بلومبرگ» در گزارش اخیر خود به قلم «بنجامین هاروی» مینویسد: «ترکیه در اوایل دخالت در سوریه با غرور تمام مدعی بود که هرگز مانند آمریکا که در مرداب عراق گیر افتاد، در سوریه گرفتار نخواهد شد. حالا هم که در منجلابی که خود به دست خود درست کرده گرفتار شده، در کما گستاخی روسیه را مورد مواخذه قرار میدهد که چرا وارد سوریه شده است. در پاسخ باید گفت که روسیه بر پایه قوانین بینالمللی و طبق درخواست دولت مشروع و قانونی سوریه به عنوان متحد دفاعی به کمک این کشور آمده است. اردوغان بهتر است از خود بپرسد که متجاوز واقعی کیست؟ آیا کشتار کردهای سوریه که مورد اعتراض شورای امنیت سازمان ملل قرار گرفته و یا بمباران مواضع ارتش سوریه در لاذقیه تجاوز به حریم یک کشور دیگر نیست؟ آیا کشتار کردها ما را به یاد کشتار ارامنه که تا به امروز از سوی ترکیه انکار شده نمیاندازد؟».

«دیوید گلدمن» که یکی از برجستهترین تحلیلگران آمریکایی است، معتقد است که دولت اردوغان در آینده نزدیک تبدیل به یک «دولت ناکام» خواهد شد. آرمانخواهی و سرکوب کردها، همان تز و دکترین غلطی است که از آتاتورک شروع شد و تا به امروز ادامه داشته است. جنایات کنونی اردوغان در مرز و داخل سوریه و مناطق کردنشین باید توسط جامعه بینالمللی محکوم گردد.

غالب کارشناسان نظامی جهان بر این باورند که اگر تغییری در ساختار قدرت ترکیه صورت نپذیرد، مسلما باید در آینده شاهد جدایی اراضی کرد از ترکیه بود.












